Pierwsza mobilna betoniarka (gruszka, betonowóz)

Przed wynalezieniem gruszki do betonu (betonowozu), beton potrzebny na budowach był świeżo mieszany na miejscu. Oznaczało to jednak, że oprócz konieczności posiadania odpowiedniej stacjonarnej mieszalni, wszystkie składniki musiały być przechowywane na miejscu. Na targach w Hanowerze w 1958 roku firma Stetter zaprezentowała pierwszą mobilną betoniarkę.

Pierwsze mobilne betonomieszarki (gruszki, betonowozy)

gruszka do betonuByła to dwuosiowa ciężarówka (gruszka do betonu) z bębnem o pojemności 3,5 metra sześciennego na podwoziu ciężarowym Magirus-Deutz. Dzięki temu beton mógł być wstępnie mieszany w większych mieszalniach, a następnie transportowany w stanie świeżym na place budowy. W przeciwieństwie do transportu za pomocą konwencjonalnych wywrotek z platformą, nie było ryzyka przedwczesnego wiązania betonu na powierzchni lub segregacji płynnego cementu podczas transportu, ponieważ beton był stale mieszany w obracającym się bębnie mieszalnika ciężarówki. Dzięki temu możliwe było również wyładowanie betonu w sposób bardziej kontrolowany i precyzyjnie dozowany niż w przypadku wywrotki. Szybko ustaliły się dwa różne warianty napędu bębna mieszającego: poprzez hydraulikę napędzaną silnikiem trakcyjnym podwozia ciężarówki lub przez oddzielny silnik na bębnie mieszającym. Ten pierwszy system oferował korzyści w zakresie ładowności. Do lat 60-tych na rynek weszły inne firmy oprócz Stettera jako dostawcy, takie jak Liebherr, Dolberg i Gräf & Stift.

Podwozia trzyosiowe szybko zastąpiły początkowo wciąż dominujące pojazdy dwuosiowe, a w przypadku szczególnie dużych przewozów pojawiły się także bębny do napędu mieszanek na naczepach. Aktualnie, dwuosiowe ciężarówki o ładowności do 4 metrów sześciennych, są dostępne m.in. w USA, Japonii czy Australii.